این شامل ۶ CME می شود.

. بصری

اختلالات پردازش بینایی زمانی رخ می دهند که مغز در درک ورودی های بصری دریافتی دچار مشکل شود. این بیماری ها با اختلال بینایی تفاوت دارند زیرا هیچ نابینایی یا مشکلی در عملکرد چشم ها وجود ندارد. یک فرد ممکن است دید ۲۰/۲۰ داشته باشد و آزمون دید را با موفقیت پشت سر بگذارد اما هنوز نتواند بین دو شیء تمایز قائل شود یا نمادهای صفحه را درک کند.

مشکلات می توانند به شکل های مختلفی ظاهر شوند و هیچ دو فردی با چالش های یکسانی روبرو نخواهند شد. برخی ممکن است در تشخیص فاصله ها مشکل داشته باشند، در حالی که برخی دیگر در ارزیابی رنگ، اندازه و جهت گیری مشکل دارند.

پردازش و هماهنگی فضایی می تواند مشکل ساز باشد و فرد به راحتی گم و گیج شود یا در مهارت های حرکتی ظریف و درشت دچار مشکل شود. اگرچه اختلالات پردازش بینایی به عنوان مشکلات یادگیری طبقه بندی نمی شوند، اما ممکن است با دیسپراکسیا، دیسگرافیا، ADHD و دیسلکسی اشتباه گرفته شوند.

آن ها همچنین می توانند همزمان با یک مشکل یادگیری خاص ظاهر شوند و تأثیر منفی بر عزت نفس، اعتماد به نفس و عملکرد فرد در مدرسه داشته باشند.

با توجه به اینکه بخش زیادی از اطلاعاتی که دانش آموزان در کلاس های معمولی یاد می گیرند از طریق چشم دریافت می شود، اختلالات بینایی اغلب بر یادگیری تأثیر می گذارند. دانش آموزان ممکن است در تمرکز مشکل داشته باشند و به راحتی به دلیل ورودی بیش از حد در میدان دیدشان حواسشان پرت شود.

آن ها ممکن است در تربیت بدنی، هنر، موسیقی و ورزش مشکل داشته باشند و همچنین خواندن و نوشتن نیز می تواند به شدت تحت تأثیر قرار گیرد.

اشکال و نمادها ممکن است به دلیل جهت گیری یا روابط زیرین کل/بخش با هم اشتباه گرفته شوند. برای مثال، یک فرد ممکن است فقط روی حروف جداگانه ای که یک کلمه را تشکیل می دهند تمرکز کند یا به طور متناوب فقط خود کلمه را ببیند و نه اجزای تشکیل دهنده آن.

ممکن است خودشان را در حال خواندن یک جمله بارها یا گم شدن در صفحه بیابند. با این حال، برخلاف دیسلکسی، مشکلات خواندن و نوشتن به اختلالات آگاهی واجی مربوط نیستند.

اختلالات پردازش بینایی همچنین می توانند مهارت های زندگی مانند به خاطر سپردن شماره تلفن ها یا دنبال کردن دستورالعمل ها را تحت تأثیر قرار دهند. به همین دلایل، شناسایی مشکلات بینایی در اسرع وقت و اطمینان از تشخیص صحیح اهمیت دارد. با راهبردها و تسهیلات مناسب، هر فرد می تواند پتانسیل کامل خود را در مدرسه محقق کند.

انواع مختلف دشواری بصری

شناسایی و تفسیر محرک های بصری یک وظیفه پیچیده است که توسط مغز انجام می شود و اختلالات پردازش بینایی از نظر شدت و جنبه های ادراک بسیار متفاوت هستند. یک فرد ممکن است با یک یا چند مورد از موارد زیر ارائه دهد:

 

دشواری فضایی

این علائم که به عنوان دشواری در پردازش موقعیت اشیاء و نمادها نسبت به یکدیگر تعریف می شوند، ممکن است شامل مشکلات جهت یابی مانند معکوس کردن و اشتباه گرفتن حروف و اعداد با اشکال مشابه باشند. این موضوع بر مهارت های خواندن تأثیر می گذارد اما می تواند عملکرد در ریاضی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

نکته: آیا می دانستید حروف کوچک ممکن است برای فردی که با دیسلکسی یا دیسگرافیا دست و پنجه نرم می کند، خواندن و نوشتن سخت تر باشد؟

تشخیص بصری

توانایی تشخیص یک شیء از تصویر و/یا تمایز بین اشیاء با رنگ، اندازه، شکل و موقعیت متفاوت، مهارت هایی هستند که فرد ممکن است در آن ها دچار مشکل شود.

آگنوزیای بصری

فردی که با تبعیض بصری دست و پنجه نرم می کند، ممکن است در شناسایی و نام گذاری مداوم اشیاء و نمادها نیز مشکل داشته باشد. این موضوع در درس های ریاضی و خواندن می تواند مشکل ساز باشد و اغلب با رویکرد چندحسی به یادگیری کمک می کند.

بسته شدن بصری

اگر فردی نتواند ۱۰۰٪ یک شیء را ببیند، مغز معمولا با استفاده از دانش قبلی بخش های گمشده را پر می کند. با این حال، برای کودکانی که این نوع مشکل پردازش بصری دارند، شیء ممکن است غیرقابل شناسایی باقی بماند و باعث مشکلات درک و سردرگمی شود. ایجاد یک تصویر ذهنی برای استفاده در روش های یادآوری نیز می تواند دشوار باشد.

ادغام بینایی-حرکتی

وقتی اختلالات پردازش بینایی مهارت های حرکتی را تحت تأثیر قرار می دهد، می تواند شرکت در ورزش را برای فرد دشوار کند زیرا هماهنگی دست و چشم اغلب ضعیف است.

 

مسائل کامل/جزئی

تشخیص جزئیات بصری که نشان دهنده روابط کامل و جزئی است می تواند مشکل ساز باشد. برای مثال، کنار هم قرار دادن یک پازل می تواند دشوار باشد، زیرا فرد ممکن است متوجه نشود قطعات چگونه به هم مرتبط هستند.

دیسلکسیا، دیسگرافیا، دیسپراکسی و ADHD

راه های زیادی وجود دارد که علائم اختلالات پردازش بینایی می توانند دیسلکسیا، دیسگرافی، دیسپراکسی و ADHD را تقلید کنند. از آنجا که مهارت های سوادآموزی تحت تأثیر قرار می گیرند، خواندن می تواند دشوار باشد و حروف ممکن است در جایگاه معکوس درک شوند. این ها همچنین مشکلات رایجی در دیسلکسی هستند (اگرچه علت متفاوتی دارند).

فردی که مشکلات یکپارچگی فضایی و حرکتی دارد، ممکن است نوشتن با دست را دشوار بیابد. تکالیف مدرسه می توانند بیش از حد نامرتب باشند و حروف و کلمات به طور عجیبی فاصله گذاری شده اند. این نیز یکی از علائم شاخص دیسگرافی است و به دلیل دشواری در گرفتن ابزار نوشتاری در دیسپراکسی دیده می شود. تمایل کودکان مبتلا به ADHD به نوشتن بی پروا می تواند باعث شود آن ها هم مستعد ارسال کارهای نامرتب باشند.

افراد مبتلا به اختلالات پردازش بینایی ممکن است دست و پا چلفتی باشند و اغلب مانند کودکانی که با دیسپراکسی دست و پنجه نرم می کنند، به اشیاء برخورد کنند. تماشای یک ویدیو و سپس 

۳. دیسلکسی

دیسلکسی ریشه های خود را در اواخر قرن نوزدهم توسط پروفسور آلمانی آدولف کوسماول و چشم پزشک و پروفسور آلمانی رودولف برلین آغاز می کند.42 وقتی کوسماول شروع به مطالعه پدیده افرادی کرد که در خواندن مشکل داشتند، این وضعیت را «کوری کلامی» نامید، زیرا اگرچه این افراد می توانستند به خوبی ببینند، صحبت کنند و بفهمند، اما در خواندن کلمات مشکل داشتند.43 تقریبا در همان زمان، رودولف برلین همچنین افرادی را مشاهده می کرد که در خواندن مشکل داشتند، و او اصطلاح «دیسلکسیا» را ابداع کرد، اگرچه تقریبا یک قرن دیگر طول کشید تا دیسلکسی جایگزین نابینایی کلمات شود و این اختلال درمان شود نه فقط مطالعه.۴۴ ۴۵ در سال ۱۹۶۳ این اختلال به عنوان یک ناتوانی یادگیری رسمی شناخته شد و به زودی منابع بیشتری برای افراد مبتلا به دیسلکسی در دسترس قرار گرفت.۴۶ امروزه دیسلکسی به عنوان یک ناتوانی یادگیری شناخته می شود که توانایی خواندن فرد را مختل می کند و می تواند بر املاء تأثیر بگذارد. مهارت های نوشتاری و درک مطلب.47 دیسلکسی در دسته بندی ها قرار دارد و می تواند در پنج نوع مختلف ظاهر شود.

１. دیسلکسی کسری دوگانه – افراد با دو جنبه خواندن دست و پنجه نرم می کنند: سرعت نام گذاری و شناسایی صداها در کلمات.

２. دیسلکسی سطحی – افراد ممکن است کلمات را تلفظ کنند اما در تشخیص کلمات آشنا مشکل دارند.

３. دیسلکسی بصری – افراد در به خاطر سپردن آنچه روی صفحه می بینند مشکل دارند و پیگیری کلمات و خطوط متن را دشوار می کند.

４.  گوش دادن

اختلال پردازش شنوایی می تواند باعث دشواری در درک شنیداری شود. این نشانه کم شنوایی یا اختلال نیست، بلکه اختلالی در نحوه درک صداها، از جمله زبان توسط مغز است. کودکان مبتلا به APD اغلب در خانه و مدرسه به عنوان شنوندگان ضعیف برچسب زده می شوند . زیرا مهارت های درک شنیداری و حافظه برای یادگیری اطلاعات شنیداری هر دو ممکن است مختل شوند. 

فرد ممکن است در دنبال کردن مکالمات مشکل داشته باشد، به ویژه زمانی که صداهای متعدد و همپوشان وجود داشته باشد.

آن ها ممکن است در شنیدن انتهای کلمات یا تشخیص کلمات مشابه مشکل داشته باشند.

دانش آموزان مبتلا به اختلال پردازش شنوایی ممکن است به ویژه در کلاس درس مشکل داشته باشند، جایی که صدای پس زمینه و پژواک ها تمرکز بر حرف های معلم را دشوارتر می کند. 

برای کودکانی که APD دارند، دنبال کردن دستورالعمل های شنیداری هم ممکن است دشوار باشد.

والدین و معلمان ممکن است تفاوت هایی در تولید گفتار، به ویژه در تلفظ برخی صداها و جایگاه تأکید مشاهده کنند.

از آنجا که آگاهی آوایی بخش مرکزی خواندن اولیه است، مهارت های رمزگشایی نیز می تواند تحت تأثیر قرار گیرد.

APD چگونه مدیریت می شود؟

چندین روش وجود دارد که می تواند به فردی که اختلال پردازش شنوایی دارد کمک کند تا اعتماد به نفس و مهارت خود را بهبود بخشد.

گفتاردرمانی به درک صداها کمک می کند، دستگاه های الکترونیکی می توانند سیگنال های صوتی را تقویت و واضح کنند و راهبردهای خودپایش به یادگیرنده امکان می دهد نسبت به عوامل حواس پرتی شنیداری در محیط خود فعال باشد.

یکی از رایج ترین تسهیلات کلاسی، تکمیل محرک های شنیداری با تصاویر بصری است. برای مثال، معلمان ممکن است نسخه ای متنی از یک پرامپت را اضافه کنند.

 

یادگیری چندحسی 

خواندن و املای با نوع لمسی یک برنامه تایپ مبتنی بر اورتون-گیلینگهام است که برای کمک به کودکان مبتلا به اختلال پردازش شنوایی، ADHD و/یا دیسلکسی برای یادگیری کیبورد و آشنایی با صداهای انگلیسی استفاده شده است.

بیشتر بدانید

کلمات روی صفحه ظاهر می شوند، با صدای بلند پخش می شوند و سپس تایپ می شوند، که ترکیبی از محرک های بصری، شنیداری و جنبشی است تا زبان را از طریق برنامه درسی مبتنی بر فونیکس تقویت کند.

شناسایی افرادی که در پردازش شنوایی مشکل دارند

برخی دانش آموزان مبتلا به APD بیش از حد ساکت هستند. سکوت راهی است برای جلوگیری از هرگونه شرمندگی که فرد ممکن است به دلیل دادن پاسخی که نشان می دهد سؤال را نفهمیده است، احساس کند. گاهی اوقات دانش آموزان از صحبت کردن اجتناب می کنند چون نمی خواهند توجه را به خود جلب کنند و/یا در تولید گفتار مشکل دارند. با گذشت زمان، عدم گفتار با دیگران می تواند پیامدهای جدی اجتماعی و عاطفی داشته باشد. همچنین می تواند تشخیص اختلال را برای والدین و معلمان دشوارتر کند، چون شواهد کمتری از مشکلات درک مطلب وجود دارد.

دانش آموزی که به شکل غیرمنتظره ای پاسخ می دهد

دانش آموزی که APD دارد ممکن است به گونه ای پاسخ دهد که نشان دهد فقط تا حدی آنچه گفته شده را فهمیده است. همچنین ممکن است پاسخ کاملا غیرمنتظره باشد با توجه به دانش آموز، سخنران و سؤال. برخی افراد ممکن است در مدرسه رفتارهای جلب توجه را نشان دهند تا معلمان و همکلاسی ها را از مشکلات شنیداری منحرف کنند – این موضوع زمانی که APD و ADHD همزمان باشند، حتی رایج تر می شود.

دانش آموزی که نسبت به سر و صدای محیط خود حساسیت بیش از حد دارد

فرد مبتلا به اختلال پردازش شنوایی ممکن است بسته به سطح نویز محیط خود واکنش متفاوتی نشان دهد. ممکن است درک بهتر در فضاهای ساکت و بدون حواس پرتی نسبت به محیط هایی با نویز پس زمینه، پژواک یا بلندگوهای همپوشان باشد. محیط های پر سر و صدا همچنین می توانند واکنش های عاطفی قوی در کودکان مبتلا به APD ایجاد کنند، از جمله ناامیدی، خشم و اضطراب ناشی از اختلال در درک درک.

توجه داشته باشید که حساسیت به صدا اغلب در دیسپراکسی و اوتیسم دیده می شود. با این حال، دیسپراکسی و اختلال پردازش شنوایی، اوتیسم و اختلال پردازش شنوایی نیز می توانند همزمان ظاهر شوند.

فردی که در پیروی از دستورالعمل ها مشکل دارد

قبل از اینکه فرد بتواند بخواند، بیشتر دستورالعمل های وظیفه توسط والدین و معلمان به صورت شنیداری ارائه می شود. این موضوع می تواند مشکل ساز باشد چون کودکان مبتلا به APD در درک و به خاطر سپردن دستورالعمل های چندمرحله ای دچار مشکل بیشتری می شوند، به ویژه اگر این دستورالعمل ها چندین بار تکرار نشوند. تراژدی برای دانش آموزانی که دچار مشکل یا اختلال یادگیری هستند این است که ممکن است به آن ها گفته شود که توجه نمی کنند یا عمدا قوانین را نقض می کنند، در حالی که در واقع آن ها به دلیل نقص در درک شنیداری از دستورالعمل ها پیروی نمی کنند.

فردی که در درک افراد دارای لهجه مشکل دارد

افراد مبتلا به APD اغلب با صداهای گفتاری غیر استاندارد، از جمله لهجه هایی که برایشان آشنا نیست، مشکل دارند. زیرا لهجه های منطقه ای در زبان مادری دانش آموز ممکن است در صداها، طول فونم، تأکید، لحن و واژگان متفاوت باشند. افرادی که با لهجه خارجی یا اختلال گفتاری صحبت می کنند، ممکن است برای کودکان مبتلا به اختلال پردازش شنوایی نیز به همان اندازه مشکل ساز باشند.